Ayışığı Kedisi ve Garip ve Yangın ♥

Ayışığı Kedisi tüm internet kitap sitelerinde...
Kitapyurdu, D&R, Eganba, Idefix, BKM Kitap...

Pulbiber Mahallesi - Didem Madak

Tankut Bey'in Ebediyen Edebiyat blog paylaşımında görüp not aldığım bir kitaptı. Sayesinde böyle değerli bir kalemi okuduğum için Tankut Bey'e teşekkür ederim.
Didem Madak genç yaşta kaybettiğimiz kalemi kuvvetli bir şair. Üç hazine bırakmış ardında şiir severlere. Diğer iki kitabını da aldım, okuyunca paylaşacağım (burada).

PULBİBER MAHALLESİ

Yazarı: Didem MADAK

Yayın Hakları: Metis Yayınları

- İlk Basım;: Mart 2007

- Üçüncü Basım: Aralık 2012

- ‘Ardından’ başlıklı bölüm kitabın Kasım 2012 ikinci basımına yayımcı tarafından eklenmiştir.

-  Şiir          /        113 sayfa

Yazar Hakkında Bilgi= Didem Madak, (d. 1970, İzmir - ö. 24 Temmuz 2011, İstanbul), şair. Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi’ni bitirdi. Şiirleri Öküz, Ludingirra ve Sombahar dergilerinde yayımlandı. İlk kitabı olan Grapon Kâğıtları İnkılap Kitabevi Şiir Ödülü’nü kazandı.

·                    Grapon Kağıtları, 2001

·                    Ah’lar Ağacı, 2002

·                    Pulbiber Mahallesi, 2007

http://tr.wikipedia.org/wiki/Didem_Madak

Kitaptan Alıntılar;

Büyümüş Çocuk Şiiri

     * Bugün bir harf girdi atmosferime, tutuştu ve yandı

Siyah bir gelinliğe benzeyecek bu şiir

            Uzun kuyruklusundan.

* Cümle kapıların önünde kelimelerle beş-taş oynuyorum.

* Ucu olmayan dize yakışıyor şiire.

Gecenin Çekmecesi-

   * Bana artık büyü diyorlar

Bütün renkleri mezun etmişler hayatlarından

Karanlığa emekli öğretmenler gibi sanki insanlar

* Bir gece kalkıp bütün ışıkları yakacağım Füsun

Şiirime ışıktan bir nokta koyacağım!

Pulbiber Mahallesini Tanıyalım-

* Yalnız şarkılara fazla pulbiber atıyorlar.

‘Kimbilir’ çocuklar doğacak bahara

Babası canı cehenneme çocuklar

Pulbiber taneler yapışmış dudaklarına

Saate bakıyorum düm-tek-düm-tek ilerliyor.

Pulbiber Mahallesini Tarihi-

* Şiir şiir olalı böyle şiirsizlik görmemiştir.

* Dizelerden birini düşürmüş ve sonra bulamamıştım.

Haytalığa gitmiş olabilirdi ya da sinemaya.

Tabelamı astım:

Bu şiirde asgari sanat tarifesi uygulanmaktadır.

Hatalı Teşbihler-

* Zeyna (kedi) gölgesini bir başkası sanıp oynuyordu, ben de

Bir başkası sanıp şiir yazıyordum.

Bir aydınlanma ruhu içinde felaket yalnızdık.

* Geriye artık içimden kaçmak kalırdı sahte pasaportla.

* Eşyalar için en çok şairler ağlardı.

Anısı olan bir yüzüğü

Ancak şiir takabilirdi tombul dize parmaklarına.

* Valizlerimin götürdüğü yere gidiyorum bu yüzden yıllar var.

^-^ KEDİLER ^-^

Poşet Süt-

* Tonton kediler var bu mahallede hepsi de yazılıyorlar bana.

Ben sütleri dökmüyorum Füsun

Kediler aleminde raconsuz bir davranıştır zira.

* Neyse o olan rüya kedileri satıyorlar bakkalda,

Çay içme vasfı olan ve rengini çaydan alan rüya kedileri

Bilmem nasıl ikna oluyorum böyle bir kedi almaya.

* İsmini Pohpoh koyayım bari diyorum yalaka rüya kedimin

Pulbiber Mahallesi Tarihi-

* Mahallemizde fazla aşk, fazla kediyi,

fazla kedi fazla felaketi kovalardı.

* Herkes şiir kişisiydi, Zeyna şiir kedisi.

* ‘Sevinçli Kedi’ şiiri…

* ‘Pespaye Kedinin Asaletini Anlatan Satırlar Burada Başlamaktadır’ şiiri…

* Zeyna kraterinden içeri bakan Tekir’e kaptırmıştı.

Çatlakların Arasında-

* Kedinin çizmesi söz konusuydı

Karşılıksız Hayat-

* Gözleri fotoğrafta kırmızı çıkan albino bir şiir kedisine.

* ‘Zeyna’ şiirlerdeki kedi.

* Nedense hepsinin yüzüne

Beyaz bir kedinin kara gölgesi düşüyor.

* Kuyruğu kesik kedi dilinde.

* Kediye sütünü verdim, işe geç gitmedim.

Hatalı Teşbihler-

* Patimizle yani Zeyna, patisiyle kalemi itti.

Ve şiirin içine doğru yürüdük.

Zeyna bir kısım kelimeleri dişleri ile yakalayıp kaçırdı

Zavallı kelimeler kedimin faresi olmuştu.

* Bir bakıma Alkatraz Kedisi olmuştum.

* Ben bu lanet olası kedinin tensip zaptı olacak kadın mıydım?

Kaza Anılar-

* Kedi kuyruğunun etrafında

* Lenslerimi çıkarıp kedimi taktım.

* Şimdi geriye gözleri ketılın ışığı gibi yanıp sönen kediler kalmıştı.

* Tırnaklarını saklayan bir kedi patisiyle

Dokundu mu gözyaşlarına

Hiç.

Kendim Ettim Kendim Buldum-

* Belki bir kediyi okşamalıdır.

* Böylece rabıtaya oturmuş bir mürit gibi, gözleri fotoğraflarda kırmızı çıkan bir albino kediyi çağırıyorum. Pisi pisi

* Albino kedimi kirleten bir kömürlük penceresi dil var işte.

* İçimizde ezilmiş kediler var.

* Kömürlük penceresi dili albino kedimle gayet iyi.

(Ardından) Yağmur ve Çilingir-

* Kedilerin hasılatı topladıkları bir çöplük.

* Baharın en hırpani kadrosu arkamızda; Uçurtmaları kediler ve aşk.

Ağrı-

* Şimdi bırak sana kedilerime süt getiren eski günlerimi anlatayım.

Vaziyet-

* Bir kedi ezilse kim bilir değişir mi şiirin lehçesi de.

                                         Okuduğum tarih: 11 Temmuz 2013

ARKA KAPAK –

Öyle çok şimşek çaktı ki gece

Ben sonu Z olarak düşündüm

Son harf olarak

Ben Zeni düşündüm ahbap

Bu basıma eklediğimiz ‘Ardından’ bölümüne şairin kitaplarında yer anlamış şiirlerine yer verdik.

TIRTILIN GÖZBEBEĞİ

Tırtıl hacminde başlar aşk

Kelebek ömründe infilak eder

Bir kaşın kıvrımında esrarlı duygular

Bukle saçlarında dalgası rüzgar denizinin

Kanat çırpar kalp

Belirsizliğe soyunur sevda

Harflerin gücü alfabe muskasında

Başıboş cümleler

Keskin bakışlar karşısında

Düşmez yalnızlık kalesi

Ruh fiziği hükümdar seçince

Santim hesabı sürer eksik atışlarda

Yavan duyguların ele geçirdiği

Ekşimiş yüreklerde

Dil bocalar dökülmez kelimeler

Söylenmeyen namelerde esir yaşar

Tutku zehirlenir sarmaşık hızında

Mum alevinde erir sevdalının hayali

Sonu gelmiştir oyunun

Sis perdesi iner sevdalının gözlerine

Gönül mesafesinde bile değilsindir artık

Ne yazık

Nasıl olur anlamadan kana bulaşır acılar

Bilirsin artık

Kelebek başka kalplerde kanat çırpar.

2006-2007 arası:)

                   AYŞIM OKUDAN

NIETZSCHE – ŞEN BİLİM ( ŞİİRLER ) * Eskiden Okuduklarım -4-

Yazarı: Friedrich ( Wilhelm ) NIETZSCHE

Almancadan Çeviren: Ahmet İNAM

Yayın Hakları: Say Yayınları

-         1.Baskı, İst. 2002

Yazar Hakkında Bilgi= Alman asıllı İsviçreli filozof, ilkçağ uzmanı, kültür eleştirmeni ve şair.

         Babası da dedesi de papaz olan Nietzsche, klasik öğrenimini din okulu Schul da yaptı . 1869 da Basel Üniversitesi klasik filoloji profesörlüğüne atandı. Eski metinlerin okunmasından kaynaklanan felsefi sorunlara açık tutumuyla zaman içinde öbür filologlardan ayrıldı. Özellikle trajedi konusunda, Yunanlılarda sanatla dinin ve sanatla sitenin birliğini kavramak gerektiğini gösterdi. Ocak 1872 de yayınlanan ve Yunanlıların Dionysosçu yanını ilk kez ortaya koyan Müziğin Ruhundan Tragedyanın Doğuşu adlı ilk yapıtı, onun Alman filoloji çevrelerince dışlanmasına yol açtı.

         1874 den itibaren, sürekli baş ağrılarından yakınmaya başladı. Aynı yıl iki yıllığına fakültenin dekanlığına atandı. Mayıs 1879 da sağlık nedenleriyle istifa etti. On yıllık öğretim görevinden dolayı kendisine bağlanan emekli aylığı ile konton yönetimin bağışları biricik geçim kaynağını oluşturdu. Yaşamı bir kentten öbürüne göçmekle geçti. 1889 da, Torino’nun bir sokağında aniden yere yıkıldı. Jena’da hastaneye yatırıldı. Önce annesi onu yanına aldı, sonra kızkardeşi Elisabeth Förster – Nietzsche, kardeşini Weimardaki evine götürdü. Nietzsche, yaşamının sonuna kadar hiç konuşmadı. Yalnız zaman zaman zeka belirtileri gösterdi.

         Nietzsche’nin özgün yanı, Batı uygarlığının temel felsefi sorunlarını köktenci bir kuşkuyla ele almasıdır. Bilginin

(bilim), varlığın (Batıya özgü apaçık hakikatler) ve nihayet eylemin (ahlak ve siyaset) yeniden sorun haline getirilmesine olanak sağladı. Bilimsel hakikat de dahil, her türlü hakikatin iç yüzünü gösterdi; insanın ayırt edici özelliği olan, icat gücünü ve aynı zamanda yeniliğe karşı direnişini (yabancısı olduğu şeyi – barbarca -, kendi aklına uyduramadığı şeyi – akıldışı – olarak niteleyen o değil midir?) göstermeye çalıştı.

Kitaptan Alıntılar,

*       DÜNYA KURNAZLIĞI

         Ne dur bu kırlık alanda,

         Ne de yükseklere sıvış!

         En güzeli bu dünyada,

         Yarı yükseklerden bakış!

*       OKURUMA

      

       Sağlam dişleriniz olsun, taş gibi mideniz –

         Aşçı olan yazarınızın budur dileği!

         Bir kez kitabı kolayca sindirirseniz,

         Sindirirsiniz içinize kolayca beni!

*       BİR IŞIK DOSTUNA

         İstiyorsan gözlerinle aklın hiç ama hiç solmasın,

         Gölgede yürürken, düş peşine güneşin, kaybolmasın!

*       DÜRÜST

       

         Yapış yapış bir arkadaştan

         Yeğdir açık yürekli düşman!

*       HAVA BASANIN YÜZÜNE

       

         Şişiriyor boyuna kendini vay canına!

         Gidersin ha, o küçücük iğnenin yanına.

       

*       YORUM

         Yorumlarım kendimi ben, hem de derinlemesine yaparım bunu:

         Yardım gerek bana, bir başına başaramam kendimin yorumunu.

         Kim okuyup beni çıkacaksa yukarı, bulacak kendi yolunu,

         Taşısın bakalım benim resmimi, görelim, parlak ışığa doğru

*       ÜÇÜNCÜ KABUKLA

         Kıvrılıyor da çatlatıyor derimi,

         O yepyeni bir ateşle arzulayan,

         Yutup koskoca dünyayı sindirmeyi,

         İçimde durup da doymak bilmez yılan.

         Süründüm arasında taşla çimenin

         Aç, kıvrıla kıvrıla gittim durdum ya.

         Her zamanki yemeğimi yemek için,

         Sen yılanın yediği hey gidi dünya!

*       KALEM ÇEKTİRİYOR

         Çiziktirir de kalem: Köpürür cehennem!

         Yazmaya durdum, yazgılı mıyım yoksa ben?

         Korkmadan dolup çıkıyor, hokkayla kalem

         Mürekkep kağıda oluk oluk akarken.

         Koşarak çılgın yazıyorum dokunmuyor!

         Çabalıyor, başarıyorum, durmuyor ki,

         Yazım her nedense bir türlü okunmuyor –

         Varsın olsun, yazdığımı kim okuyor ki?

*       PISIRIK RUHLAR

       

       Nasıl da böyle deli ediyorlar beni

         Ne edeyim ben ah! Şu pısırık ruhları?

         Gururları can sıkıcı hep, övgüleri,

         Utanç dolu, kendinden tiksintiye dayalı    

         İçlerine girmediğimden mi nedir

         Bana karşı bu merakları, açlıkları.

         Gözleriyle izliyorlar beni, şu zehir

         Şekerleri, sonuç vermez kıskançlıkları.

         Hadi küfretsinler bana acı, çok acı,

         Çevirsinler yüzlerini benden, isterse!

         Gözler boşuna bakıyor sorgulayıcı

         Hiç göremeyecekler aradıklarını bende.   

*       KUŞKUCU SÖYLÜYOR

       

         Gitti işte yarısı yaşamının,

         Devran döner, ruhun apansız titrer!

         Çaresiz uzun uzun kıvranırsın

         Arar bulamazsın, karar elden gider.

         Gitti işte yarısı yaşamının,

         Sarmış her yanını yanlış ve keder!

         Gereği ne hala araştırmanın? - -

         Bu: Herşeyin altındaki temeller!

        *       BİR BAŞINA

       

                   Ne giderim peşlerinden ne ardımda devam olsun.

                   Ne uyarım ne hükmeder, kalanlara selam

olsun!

                   Korkunçtur kendinden korkan: Korku yayan korku bulsun!

                   Korkutanlar yönetirmiş, hadi onlar önder

olsun!

                   Dinlemez sözümü kendim, söz geçiren beter olsun!

                   Severim dolanıp da orman olsun, denizler olsun!

                   Ara sıra gideyim de bıraktığım izler solsun

                   Gizli tenha köşelerde, beni şimdi kimler

bulsun?

                   Ey benim gibi yalnız! Sen kendine varan yolun

                   Yolcusu! Çağır uzaklardan kendini, olsun!

                                                                           NİETZSCHE

                                              


                             Okuduğum tarih: 27 Temmuz 2003 / İst.